5. Uzdrowisko Konstancin-Zdrój
Uzdrowisko w Kostancinie jest jedynym tego typu miejscem w całym województwie Mazowieckim. Jego początki sięgają końca XIX wieku, kiedy to dwóch hrabiów (Witold Skórzewski i Władysław Mielżyński) postanowiło wybudować ośrodek letniskowy dla bogatych mieszczan, kupców, finansistów i ogólnie "warszawskiej elity". Witold Skórzewski był rozwojowym hrabią. Wprowadził nawozy sztuczne do rolnictwa, sprowadzał do swojego majątku nowoczesne maszyny rolnicze, a nawet wybudował fabrykę kadzideł na eksport (które miały odstraszać muchy). Szybko doprowadził majątek do rozkwitu i znalazł się na 33 miejscu listy najbogatszych. Wraz z Władysławem Mielżyńskim, dokonali parcelacji gruntów leśnych i ustalili obszar Konstancji (która później została przemianowana na Konstancin). Pierwsza nazwa powstała na cześć hrabiny Mielżyńskiej, matki Władysława. Inspiracją był podberliński Grünewald.
Działki w Konstancji sprzedawały się bardzo dobrze mimo że miały dość wysoką cenę (30 tyś rubli), szybko więc pojawiła się potrzeba dokupienia parcel położonych w sąsiedniej wsi Chylice Skolimów. W tym pierwszym okresie rozwoju uzdrowiska powstawały najpiękniejsze wille konstancińskie zasiedlane jako stałe lub letnie rezydencje przez najbogatszych przemysłowców lub ludzi związanych z kulturą i sztuką. Status uzdrowiska uzyskał Konstancin w 1917 roku.
W Konstancinie od początku kwitło życie towarzyskie. Goście mogli korzystać z dancingów, przejażdżek konnych, czystej rzeki i rozlicznych atrakcji. W latach 60'tych otwarto na terenie uzdrowiska szpitale i ośrodki zajmujące się schorzeniami reumatologicznymi, neurologicznymi i kardiologicznymi, odkryto również złoża leczniczej solanki.
1969 roku to połączenie Konstancina z sąsiednimi wsiami i utworzenie nowego tworu miejskiego - Konstancin Jeziorna.
Jednym z najważniejszych punktów odwiedzanych przez kuracjuszy, jest w Konstancinie Tężnia Konstancińska, która służy leczeniu układu oddychania. Powietrze nasycone jest rozpylaną mechanicznie solanką która ma zbawienny wpływ na schorzenia układu oddychania. Solanka Konstancińska to woda termalna chlorowo-sodowa, bromkowa, jodkowa i żelazista. W 2010 roku ma również zostać oddane do użytku Centrum Hydroterapii, w którym znajdzie się miejsce na baseny solankowe i gabinety przyrodolecznictwa. Poza tym, na terenie uzdrowiska znajdują się liczne gabinety i zakłady rehabilitacji neurologicznej, kardiologicznej i uszkodzeń narządów ruchu.
Przy niektórych schorzeniach, wizyta w Konstancinie nie jest wskazana. Osoby cierpiące więc na niewydolność naczyń wieńcowych, po zawałach lub z nadwrażliwością na brom lub jod, nie powinny korzystać z zabiegów sanatoryjnych Konstancina.
